Een uurtje drama.

05 Sep Een uurtje drama.

Maatschappelijk werk en dienstverlening, deze drie onschuldige zelfstandig naamwoorden brengen me vandaag de dag nog steeds nachtmerries.

Na de middelbare school had ik geen flauw idee hoe ik mijn schoolcarrière moest prolongeren. De economische sector trok mij niet, droog je uren wegtokkelen achter een pc, dat zag ik niet zitten! Ik kreeg al braakneigingen van termen als macro of meso-economie en hoogconjunctuur, laat staan dat dit echt mijn toekomst zou worden. Leraar, daar moet je echt het type voor zijn, dat typetje was ik duidelijk niet. Weet niet zeker of de term bestaat, maar ik ben meer een Antileraar. Rechten of medicijnen studeren, daar was ik simpelweg te lui voor. Ben nooit een echte pillenverslinder geweest, dus dat hield ook al op. Een vriend van mij zei op een goede dag tegen me dat ik MWD moest gaan doen. Het is makkelijk, maar toch HBO en je kunt later ergens gaan werken met Marokkaanse jongeren. Beetje ouwehoeren over cultuurkloven en zogenaamd het maatschappelijk belang dienen. Nou dat klonk best aardig, later een beetje leuten in een gesubsidieerd buurthuisje onder het genot van Marokkaanse muntthee en koekjes. “Ja, dat wil ik wel doen. Dat trek ik wel!”

Ingeschreven en al begon ik met frisse moed aan deze achteraf desastreuze keuze van opleiding. Je had vakken zoals recht, psychologie, methodiek etc., deze vakken waren goed te doen. Bij vakken zoals recht en psychologie leer je toch wel wat, je referentiekader wordt wat vergroot in algemene zin. Naast de vakken die wel te doorlopen waren, kreeg ik ook te maken met een scala van rose, kleffe, honingzoete lessen waar ik letterlijk kippenvel van kreeg. Het was zo ver van mijn bed show, nog nooit zo verlaten en misbegrepen gevoeld als in dat schooljaar. Ik geloofde nooit in een cultuurkloof, maar een identiteitscrisis speelde mij zeer zeker parten. Een van de vakken die mij lelijk te grazen nam was: ‘Drama’. Alleen dat woord brengt me nog steeds kippenvel.

Maandagochtend, eerste twee uur drama. Ik herinner me die vieze les nog tot in details. Het was een les waar acteren en alles wat daarmee te maken had centraal stond. Ik was de enige Marokkaan daar en zat in een klas met alleen maar vrouwelijk Hollands geweld. Ja, er zat ook wel een jongen bij, hij heette Uegene. Deze naam alleen al verraadde zijn seksuele geaardheid. Ik heb niks tegen homo’s en iedereen moet lekker doen waar hij zin in heeft in Nederland, maar die kerel was zo homo dat het pijn deed. Hij trilde helemaal en kon geen moment stil zitten. Al die meiden vonden hem prachtig. “Uegene is zo leuk hè.”

Vooral na het weekend dan kwam Uegene met zijn homoverhalen van afgelopen weekend en al die meiden vonden het prachtig om te horen.

“Ik heb een hele leuke jongen leren kennen, hij is gespierd en mooi.”

“Oh, Uegene wat leuk! Vertel vertel…..

Mijn maag begon zich dan letterlijk om te keren zo vroeg op de maandag. Nog niet eens ontbeten en dan als eerste koude homoverhaaltjes op mijn bord krijgen. Ik had het zwaar.

Onze dramaklas was een klas vol Hollandse meiden, het was een gevarieerde groep. Je had het kouwe kak, gesponsord door Oililly en Timberland, zich verstaanbaarmakend met een rollende r en een hautaine mimiek. Zaten vaak bij een studentenvereniging en deden sporten als roeien en schermen.Allemaal hadden ze namen die ik voor het eerst van mijn leven hoorde:

Maud, Anne Fleur, Petronella, Brechje en ga zo maar door.

Het gros was middenklas forensisch gelellebel. De laatste groep was gewoon white trash die goedkope shag rookte in de pauze en die thuis een Chateau d’Aldi uit een pak drinken. Vaak kwamen ze uit een ontwricht gezin en daarom gingen ze deze opleiding volgen, door de problemen zelf meegemaakt te hebben denken ze dat ze goede Maatschappelijk werkers worden. Ik ben nog steeds van mening dat je vuur niet met vuur moet bestrijden, maar wie ben ik nou?? Het leek af en toe alsof ze trots waren dat ze het slachtoffer waren geworden van incest of van zware mishandeling. Rood gloeiend van trots, in plaats van schaamte, stonden ze vooraan de klas in geuren en kleuren te vertellen, tot in misselijkmakende details dat ze door vaderlief met een honkbalknuppel door heel het huis werden gemept na een incestueuze aanvaring. Mijn oren klapperden altijd als ze weer eens deze scripts van goedkope B-films aan het presenteren waren.

Mijn drama lerares heette Beppo, liep heel vaak op blote voeten door het lokaal. Maakte om de paar minuten impulsieve vreugdehupjes. Ze had een korte handige coupe, maar toch geen pottenkapsel en genoot intens (bijna eng) van haar vak, het mooiste beroep van de Kosmos, brulde ze in mijn zielig Marokkaans oortje. Het was een type lerares, ook al zou je per ongeluk haar kleedkamer inlopen en ze staat nakend voor je, kan ze gewoon met je in gesprek gaan en zeggen dat het evakostuum geestverruimend werkt en dat jezelf schamen het product is van een normen en waarden pakket die is samengesteld door preutse stompzinnigen.

Met andere woorden, dat ik hier bloot voor je sta betekent niet dat Ik gek ben, maar iedereen die het Gek vind.. Kortom, Beppo was een cliche tot op het bot! Beppo volgde een protocol in haar lessen, we begonnen met een warming up. Iemand uit de klas kreeg een week de tijd om iets te verzinnen waarmee we de les gingen beginnen. Hier begon de ellende voor mij.

De eerste les wist ik niet wat voor afschuwelijks mij te wachten stond. Anne-Fleur had trots verzonnen dat we gingen stoelendansen. Het was half negen maandagochtend. Had nog tegen niemand een woord gerept, hoopte dat ook zo lang mogelijk vol te houden en sterk verlangend naar mijn warme bed, mijn ogen die eigenlijk nog sliepen, begonnen een klein beetje open te gaan, met als gevolg dat ze een frivool klasje kregen te aanschouwen die er verdacht veel zin in had. Als toetje kregen mijn, met slaap besluimerde ogen, een homofiel te zien die in de krieken van de dag dansend en neuriënd als een verslaafde dramajunk de stoelen gereed aan het zetten was, hij had er echt ZIN AN! Om nog een bekende Homo te citeren.

Het akoestische dramalokaal pijnigde mijn trommelvliezen met het indringende melodietje van Pippie Langkous. Schermster Anne- Fleur, de deugniet, had een speels liedje bedacht waarop we gingen stoelendansen. We stonden allemaal rond de stoelen terwijl Pippie snoeihard met haar muzikale talenten en decibellen mijn oren aan het verkrachten was. Het was de bedoeling dat we allemaal gingen huppelen als Pippie Langkous om de stoelen heen, tot de muziek stopte. Alles wat Marokkaans was in mijn lichaam (alles dus) weigerde om aan dit gedrocht van een spel mee te doen Een stoere Marokkaanse jongen kun je dit niet aan doen.

De dag ervoor zat ik nog te voetballen met de Marokkanen bij mij in de straat, verhalen te luisteren over wat Mootje nou weer had uitgespookt, dat ze weer een paar nachtjes cel achter de rug hadden en dat Hassan een agent kapot heeft getrapt. Vandaag zat ik met een homo voorop te huppelen op een kinderliedje, ik voelde me vies, verlaten en onbegrepen. Ineens stond ik in een drama lokaal. Nee, ik moest iets bedenken om hieraan niet mee te doen. HAI PIPPI LANGKOUS PA PARADIDAIPARE HOP SASA! “Oh nee hè, het was begonnen.” Iedereen huppelde als een, uit school komend peuterklasje langs me heen. Ik verstopte me in het drukste gedeelte. Een paar meiden met wat overtollig vet boden mij een warme schuilplaats in het gebied van de gevoelsmatige vijand, ineens stopte de muziek. Iedereen plofte met hun lelijke lichamen op de stoelen, en een lol dat ze hadden. Je raadt het al.

Ik deed net alsof ik te laat was en acteerde dat ik “jammer genoeg” eruit lag. Iedereen trapte erin, behalve gehaaide Beppo, die geiten wollen sokken heks. Ze rook dat ik expres verloor.

Beppo beschuldigde me van het niet actief meedoen van de les. Gelukkig voor mij had ze geen poot om op te staan.

Jij hebt expres verloren hè, ik zag het wel!

Ik weet niet wat jij ziet, maar al die meiden waren me gewoon te snel af. Volgens mij ben je nog niet helemaal wakker.

Nee, ik weet wat ik zie.

Nou ja, bewijs het maar zou ik zeggen!

Nou, ik had de eerste ronde overleefd. Toen het stoelengebeuren eenmaal afgelopen was, gingen we hints spelen. Iedereen kreeg een kaartje met iets erop wat je moest afbeelden. Nou, dit hoeft niet zo erg te zijn. Als je een schilder moest uitbeelden dan deed je een verfbeweging en dat wist iedereen het wel. Ik kreeg een kaartje en wat moest ik afbeelden. Een VARKEN!!! Jezus, dit was echt het meest denigrerend wat ik moest afbeelden. Ik weigerde het te doen. Ik zei dat het uit religieuze perspectief niet mocht. Een varken is onze cultuur onrein zei ik heel zelfverzekerd. “Oh… oké”, zei Beppo, met een verzuurd gezicht, die me met de minuut minder mocht. Het laatste woord was nog niet gezegd, dat wist ik zeker, maar de les was afgelopen.

De maandag erop was het weer zover, de scherpe klauwen van het Beppomonster hadden trek in een Marokkaantje. Dat Marokkaantje kon natuurlijk niemand anders zijn dan moi. Deze les zou een catastrofe worden en heeft voor eeuwig blijvende littekens gekerfd in mijn ziel, nou oke, misschien iets te overdreven geformuleerd, maar het scheelt weinig. De warming-up werd dit keer verzorgd door de enige jongen van de klas. Shit, knetterde door mijn hoofd.. Hij zit natuurlijk ook in het complot. Beppo en die valse nicht hadden het op mij gemunt dit keer, ik voelde de bui al hangen. Uegene…vertel maar wat je hebt verzonnen voor de warming-up voor deze week!! Nou, we gaan allemaal in koppeltjes van twee dansen hihi, tot de muziek stopt, hihihi en als de muziek weer begint dan zoek je een andere partner totdat iedereen elkaar gehad heeft. Leuk hè hihihi. Dit was gewoon een muzikale dansorgie. Beppo loerde al duivels naar me toen ze zag dat ik verstijfde, zovan wooeeehhaaahaaa, hoe gaat dat schaapje hier onderuit komen, dat wil ik weleens zien. Mijn zogenaamde redding was dat de klas een oneven aantal leerlingen had. Iedereen had natuurlijk gelijk een partner en ik manoeuvreerde me tijdens het kiesproces naar de leegste hoek. Ik was de enige zonder partner, maar wie sprong er in de bres, nee gelukkig niet het fruitnichtje Uegene, maar Madam Beppo zelf. Kom wij gaan dansen zei ze tegen mij. De muziek ging aan, je hoorde keihard YABBA DABBA DOO, het melodietje van de flintstones.

Op dat moment dacht ik van laat alles maar helemaal zitten. Dan maar geen diploma en een drop-out worden. Desnoods net als veel andere Marokkanen lekker op centraal station hangen en chillend met een koffietje van de kiosk de dag doorkomen. Als al die andere Marokkanen het kunnen, waarom zou ik het niet kunnen. Een heerlijk bevrijdend gevoel ging er door mij heen.

Beppo begon als een wilde te stuiteren en te dansen op haar blote voeten en probeerde mijn armen vast te pakken om te gaan dansen, maar ze kreeg er geen beweging in. Ze bleef rukken, maar niks! Ik trok hard mijn armen terug en ik liep weg. Beppo werd woedend en deed de muziek uit. Heel de klas keek me aan en wilde weten wat er aan de hand was. Beppo was het meer dan zat en ze dacht me eindelijk tuk te hebben.

Jongeman, waar denk jij heen te gaan?

Deze Marokkaan gaat lekker naar huis. Ik ben dit vieze dansclubje van jullie helemaal zat en ik kom hier nooit meer. Vieze drama, tfoe!

Je weet dat als je nu weggaat dat je geen studiepunten krijgt voor dit vak en dat je je propedeuse niet kunt halen dit jaar.

Gek wijf! Wat denk je wel niet, ik word liever crackjunk op centraal dan dat ik hier blijf. Propedeuse, jij bent grappig. Hoe die teringpropedeuse maar van jullie en doe er iets leuks mee.

Ik ga dit morgen melden bij je mentor. Als je dat maar weet!

Kom Beppo, we gaan het samen melden bij de mentor. Nog iemand die mee wil naar mijn mentor om het te melden. Misschien jij Uegene, ik heb gehoord dat je de mentor wel leuk vind!

Ik liep weg en ik voelde me heerlijk. Ik kocht een ijskoud blikje cola en ik ging lekker de stad in. Ik belde mijn andere drop-out Marokkaanse vrienden en vroeg waar ze waren.

5 Comments
  • Laylaaa.
    Posted at 21:37h, 12 January

    Hahahahah yéh dramaa.

    Respect. Ik voel me echt aangesproken , bij al je colums.

    x-

  • Khadija
    Posted at 17:04h, 05 February

    Serieus, toen ik de opleiding SPH (iets soortgelijks) begon, had ik dat gevoel ook. HAHAHA.
    Ik ben na 6 maanden gestopt en ik heb er geen moment spijt van. Liever een crackjunk ja, ik ben dan een koezinajunk. 😀

  • Youssra
    Posted at 20:49h, 24 June

    WahaahaahaahahH!!!!!
    ik ga stukkk!!!!

  • Ayoub
    Posted at 20:50h, 13 August

    WHUAHWUAHUWA!!! alle columns zijn dodelijk hierzo, je moet een keer naar Kenitra komen genoeg hollandse marokkanen, ook Badr Hari :P. mohiem ga zo door

  • Youssra
    Posted at 22:54h, 31 March

    gruwelijk gewoon!! echt precies mijn karakter hahaaha , lig dan ook elke keer plat van het lachen als ik je collums lees of je filmpjes zie.

Plaats een reactie